شيكا

اگه زمان برگرده دوباره ميايم. قطعاً. هيچ ترديدي نداريم. اما ممكنه با توجه به شرايط مالي اين بار تصميم بگيرم مجردي بيام و تا پيدا كردن كار، خانمم ايران بمونه تا هزينه ها كاهش پيدا كنه. چون واقعا ريسك پيدا نكردن كار زياده و بايد با آمادگي بياييم. مجردي ميشه يه مقدار هزينه ها رو مديريت كرد. مخصوصا اينكه ما در سال 2011 اومديم و اگه مي خواستيم در سال 2012 با اين شرايط ارزي بياييم، امكان تشكيل زندگي مستقل اينجا نداشتيم و بايد خونه شير مي گرفتيم تازه اون هم اولش مجردي مي اومدم. براي يك زندگي معمولي براي دو سال اول 65000 دلار پول لازم داشتيم كه كمتر از 40 هزارتاش براي شروع زندگي و مخارج سال اوله و بقيه اش هزينه زندگي در سال دوم. هر چند بخش زيادي از هزينه ها رو اينجا سركار بدست آوردم و غير از سه ماه اول از جيب نخورديم. 

نهايتاً اينكه دوباره هم مي اومديم تا بعدها پشيمون نشيم. حتي اگه كار مرتبط گيرم نمي اومد. خيلي ها كار غير مرتبط مي كنند و شرايط خوبي هم دارند البته كمي طول كشيده كه جا بيافتند. مهاجرت سخته و بايد با آمادگي بياييد. هم روحي هم مالي. ولي دوران سختي اون تموم شدنيه و اونوقت از زندگيتون لذت خواهيد برد. نه بخاطر اينكه امكانات اينجا بيشتره. حتي ممكنه بعضي از زمينه ها شرايط كشور خودمون بهتر باشه ولي سبك زندگي در اينجا و آرامش مردمانش و رعايت حقوق  ديگران و طبيعت اينجا اينقدر لذت بخش هست كه ما تمام دارايي زندگي و كارمون رو در ايران فداي رسيدن به اون بكنيم. شايد هم به دليل همين آرامش بيش از حده كه بعضيها خصوصا كساني كه از شلوغي و جنب و جوش خوششون مياد، استراليا و خاصاً ملبورن به مذاقشون سازگار نيست.