در این خاک زرخیز ایران زمین       نبودند جز مردمی پاک دین 

 همه دینشان مردی و داد بود      وز آن کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان   گنه بود آزار کس پیششان

همه بنده ناب یزدان پاک             همه دل پر از مهر این آب و خاک

پدر در پدر آریایی نژاد                 ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود       گدایی در این بوم و بر ننگ بود

کجا رفت آن دانش و هوش ما     که شد مهر میهن فراموش ما

که انداخت آتش در این بوستان   کز آن سوخت جان و دل دوستان